disclaimer   -   contact   -   vacatures   -   adverteren

anime & manga recenties
anime & manga forum
anime & manga nieuws
filler

.hack//SIGN



Genre Shounen ( Science Fiction Fantasy )
Type TV
Formaat 26 (20 min./ep)
Animatie productie Bee Train
Regie Kouichi MASHIMO
Muziek Yuki KAIJURA
Jaar 2002


Games hebben een grote verandering ondergaan: Virtual Reality is eindelijk beschikbaar voor het grote publiek en het populairste online spel dat er op dit moment op de markt is, is de MMORPG game "The World". Maar wat als je er in vast blijft zitten?
Tsukasa wordt wakker midden in die wereld, niet wetend waar hij is en wie hij is. Waar hij wel achterkomt, is dat hij niet meer uit kan loggen. Samen met zijn vrienden Mimiru, Bear en BT besluit hij uit te gaan zoeken wie hij in de echte wereld is, waarom hij niet meer uit kan loggen en of het toeval is dat er sinds die tijd meer vreemde dingen gebeuren in The World én in de echte wereld.


Plus punten Oogstrelende animatie; oorstrelende soundtrack; diversiteit aan personages die zowel innerlijk als uiterlijk van elkaar verschillen
Min punten Teveel filler; teveel episodes; veel te langzaam







Velen hadden het over deze anime, velen hebben het over deze anime en er zullen er genoeg zijn die het nog gaan hebben over deze anime. De .hack reeks is een unieke, vermakelijke, oogstrelende en muzikaal hoogstaande serie die begint met .hack//SIGN. Vele grote namen zijn nog niet per definitie een weg naar succes, maar bij deze serie was dat toch wel het geval.

Waar zal ik eens beginnen? Wellicht bij het eerste wat je ziet, letterlijk. De animatie is van een verbazingwekkend hoog niveau: in acht nemend dat het hier om een tv-serie gaat, had ik toch vaak het gevoel dat ik een OVA productie aanschouwde. Vergelijk het eens met .hack//Liminality die voor mijn gevoel als OVA zijnde nog steeds onderdoet voor deze tv-serie. De personages zijn divers en strak getekend, maar het betoverende van de anime ligt voornamelijk in de schitterende omgevingen. Deze kunnen echter niet los gezien worden van de muziek. De verschillende plaatsen en de muziek vloeien bijna natuurlijk samen. Net als bij een echte RPG leek de muziek afgestemd te zijn op de sfeer van de omgeving. De muziek is ook nooit aan de oppervlakte, het blijft goed op de achtergrond, maar je zult zien dat de stemming van de situatie behoorlijk neutraal wordt wanneer de muziek niet aanwezig is. Dat is de kracht van Yuki Kajiura. Voeg daar een catchy openingstune aan toe die vanaf de eerste aflevering al niet meer uit je hoofd te branden is en voilà, men heeft de nieuwste “have-to-have” op de OST-lijst staan.

De seiyuu zijn, hoewel wat meer variërend in kwaliteit, geen van allen slecht. Ik wil vooral even kort stil staan bij Megumi Toyoguchi die Mimiru perfect vertolkte en Hiroshi Yanaka die Player-Killer Sora (iemand die andere spelers vermoordt voor hun memberadress) geweldig tot leven wekte, alhoewel dat bij een type als Sora ook iets makkelijker is dan bij de wat saaie, stille Tsukasa. Beide zijn overigens niet bepaald onbekenden in het wereldje van seiyuu.

Na de eerste betovering van de animatie, de muziek, de personages en al wat meer zorgt voor de sfeer van de anime (en inmiddels ook een tiental afleveringen verder), beginnen we tegen het grootste probleem van deze serie aan te lopen: .hack//SIGN is een van de traagste series die ik me kan herinneren en zal voor mij altijd bekend blijven staan als eentje die zo nu en dan zó saai was dat ik hem nooit een tweede keer zou kunnen kijken.

Een serie die 26 afleveringen lang is, moet toch minstens 15 tot 18 afleveringen (en het liefst eigenlijk alle 26) nieuwe situaties brengen die allemaal bijdragen aan de rode draad van de serie. .hack//SIGN had echter net zo goed de helft van het aantal afleveringen kunnen bevatten zonder ook maar een essentieel gegeven van het verhaal te missen. De personages wachten soms letterlijk een aflevering tot er iets gebeurt en wij als kijker wachten vrolijk met ze mee. Dan praten ze wat en zeggen ze dingen die ze de aflevering daarvoor ook al geconcludeerd hadden en ben je uiteindelijk na 20 minuten nog precies op hetzelfde stadium als vóór de aflevering. Wanneer je dan als kijker, waarschijnlijk tot je grote verbazing, ook nog eens door een recap episode heen gesleept wordt, zal je geconfronteerd worden met de vraag: ‘ga ik door met kijken?’.

Ik kan in ieder geval concluderen dat .hack//SIGN op dat gebied hetzelfde is als menig RPG: veel rondlopen en praten en af en toe een vijandje neer meppen. Het actiepercentage in de serie is ernstig laag en dat is treurig, zeker voor een serie met zoveel actiepotentie. Gelukkig kunnen personages als Sora maar vooral Mimiru daar veel aan veranderen, hoewel ook zij op een gegeven moment niet meer genoeg zullen zijn.

Hoewel aflevering 26 het echte einde van de serie is zijn er ook nog twee extra afleveringen die alleen op DVD te verkrijgen zijn: .hack//Intermezzo (ook bekend als episode 27) en .hack//Unison (ook wel aflevering 28 genoemd).

De enige reden die ik kan verzinnen waarvoor je .hack//SIGN echt moet zien is de prachtcombinatie van de muziek en de animatie. Je zal je in het begin dan ook afvragen hoe zoiets moois en zo nu en dan zelfs spannends af en toe zo saai kan zijn. Maar als je de hele serie doorkomt, en Megumi Toyoguchi zal je daar zeker bij helpen, dan kan je je in ieder geval gaan vermaken met de betere uit de reeks: .hack//dusk.







90
75
90
90
85
86